پایگاه خبری فوتبالی- جام جهانی و بازی در این رقابت، نهایت آرزوی یک فوتبالیست است بخصوص اگر جوان باشد که این بازیها میتواند برایش، ره صد ساله را در یک شب رفتن رقم بزند.
به گزارش فوتبالی، مرور مطالبی که یکی، دو سال قبل در رسانهها نوشته شده بود، نام چند بازیکن جوان را «بولد» میکرد که همگان فکر میکردند جایگاهی ویژه در جام جهانی 2026 داشته باشند. برای آنها اما، مسیر پیشبینی شده وقتی به سمت «روسیه» تغییر کرد، همه چیز را بر باد داد و عاملی شد تا نامشان حتی برای اردوهای تیم ملی هم مطرح نشود.
محمدجواد حسیننژاد
دو سال قبل که در سپاهان چهره شد و توسط مورایس به ترکیب اصلی رسید، کسی حتی فکرش را هم نمیکرد که اثری از او در جام جهانی نباشد. ولی حالا، دو سال گذشته و نامی از حسیننژاد در اردوهای آخر تیم ملی نبوده است. او حتی حاضر شد از موهایش هم برای حضور در تیم ملی و گرفتن نظر مثبت قلعهنویی بگذرد ولی درنهایت چنین شد که جام جهانی را از خانه تماشا کند.
محمدمهدی زارع
در جریان لیگ 24، نامش را سر زبانها انداخت و همه را به این نتیجه رساند که بالاخره در فوتبال ایران، ستارهای در خط دفاع هم متولد شده است. در پایان همان فصل، تصمیم گرفت گلگهر را به مقصد روسیه ترک کند درحالیکه از هر 4 تیم مدعی فوتبال ایران پیشنهاد داشت. زارع در روسیه کمتر بازی کرد و خیلی زود، خودش را از دایره مردان ملی خط زد.
هتتریکش در هفته پایانی لیگ 22، نامش را در فوتبال ایران مطرح کرد. راهی روسیه شد تا همان مسیری را برود که سردار آزمون رفت و تبدیل به چهرهای جهانی شد. سحرخیزان اما در روسیه، روی دیگر سکه را دید. وقتی هم این فصل به ایران برگشت و پیراهن استقلال را به تن کرد، نتوانست خودی نشان بدهد.
مثال نقض: محمد محبی
محمد محبی هم در روسیه بازی میکند ولی برخلاف ایرانیهای دیگر حاضر در این لیگ، مرد همیشه حاضر در اردوهای تیم ملی و ترکیب اصلی بوده است. محبی از همان روزی که با ترک لیگ یک راهی سپاهان شد، مرد محبوب قلعهنویی و شکار الهویی بود. احتمالا برای او، حضور در کدام لیگ چندان فرقی نمیکند چون همیشه در تیم ملی حاضر است مگر اینکه مصدوم باشد.
گزارش از علیرضا خطیبی/ پایگاه خبری فوتبالی
