پایگاه خبری فوتبالی- در جریان تمرینات پرفشار امروز تیم ملی، شوخی جالبی میان بیرانوند و مهاجمان تیم ملی شکل گرفت که حتی پای قلعهنویی هم به آن باز شد.
به گزارش فوتبالی، در حاشیه تمرین اخیر تیم ملی فوتبال ایران، اتفاقی جالب و بامزه رخ داد که در کنار ایجاد فضایی شاداب و مفرح میان بازیکنان، به سوژهای برای رسانهها و کارشناسان تبدیل شد. این ماجرا که با محوریت علیرضا بیرانوند، دروازهبان شماره یک تیم ملی و مهاجمان سرشناس حاضر در اردو شکل گرفت، یک شوخی ساده بود که از دل تمرینات سخت و فشرده کادر فنی بیرون آمد اما در پسِ خود، پیامهای فنی مهمی را به همراه داشت.
ماجرا از این قرار بود که در جریان یکی از آیتمهای تمرینی، مهاجمان تیم ملی بارها و بارها تلاش کردند تا دروازه علیرضا بیرانوند را باز کنند اما هر بار با آمادگی بالا و واکنشهای تماشایی این دروازهبان مواجه شدند.
آمادگی بیرانوند در مهار ضربات مهاجمان به حدی بود که پس از چندین تلاش ناموفق از سوی خط حمله، او با لحنی شوخیطبعانه و کنایهآمیز رو به مهاجمان کرد و گفت: «یک گل برای مریض میخواهم!» این جمله که کنایهای به ناتوانی آنها در گلزنی بود، خنده بازیکنان و حاضران در تمرین را به همراه داشت.
اما شوخی به همینجا ختم نشد. امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی، که نظارهگر این تقابل و کریخوانی جالب بود، وارد بازی شد و با جدیتی توأم با مزاح، رو به مهاجمانش فریاد زد: «یک گل بدهید، مریض دارد!»
همراهی سرمربی با این شوخی، فضای فان و پرنشاط تمرین را دوچندان کرد و روحیه تیمی را افزایش داد.
اگرچه این مکالمه در فضایی کاملاً دوستانه رخ داد اما نمیتوان از تحلیل فنی آن بهراحتی عبور کرد. این مساله به ظاهر بامزه، نیمه تاریک و نگرانکنندهای را نیز آشکار ساخت که نشاندهنده کاهش زهر چشم و افت کیفیت خط آتش تیم ملی در نبردهای نزدیک است. آمادگی دروازهبان یا ضعف مهاجمان؟ اگرچه آمادگی بالای بیرانوند خبر خوبی برای تیم ملی است اما ناتوانی مهاجمان طراز اول در باز کردن دروازه او در شرایط تمرینی، نشان میدهد که مهاجمان در زدن ضربات آخر با کمبود خلاقیت و بیدقتی مواجه هستند.
در مسابقات حساس بینالمللی، فرصتها به مراتب محدودتر از جریان تمرینات هستند. اگر خط حمله تیم ملی نتواند در فضای آرام تمرین موقعیتها را به گل تبدیل کند در برابر مدافعان سرسخت رقبای آسیایی و جهانی با چالشهای جدیتری روبرو خواهد شد.
شوخی بیرانوند و قلعهنویی اگرچه اتمسفر تیم را تلطیف کرد اما در واقع یک هشدار جدی و به موقع به مهاجمان بود تا تمرکز خود را در نواختن ضربات آخر بالا ببرند. خط حمله تیم ملی باید هرچه سریعتر زهر سابق خود را بازیابی کند تا این کنایههای تمرینی، در بازیهای رسمی به حسرتی بزرگ تبدیل نشوند.
