پایگاه خبری فوتبالی- این روزها و پس از اعلام فهرست نهایی تیم ملی برای رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶، بار دیگر بحثهای زیادی پیرامون نفرات دعوتشده، میانگین سنی بازیکنان و همچنین ترکیب احتمالی تیم ملی شکل گرفته است.
به گزارش فوتبالی، مثل اردوهای قبلی، انتخابهای امیر قلعهنویی با موافقان و مخالفان زیادی همراه بوده و هر کدام از کارشناسان و هواداران از زاویه دید خودشان به این فهرست نگاه میکنند.
در میان تمامی بحثها اما حضور سه مدافع راست تخصصی در لیست نهایی بیش از هر موضوع دیگری توجهها را به خود جلب کرده است؛ مسالهای که باعث شده بسیاری درباره برنامههای تاکتیکی کادر فنی و نقش بازیکنان حاضر در این پست گمانهزنی کنند.
با این حال به نظر میرسد امیر قلعهنویی و همکارانش برنامههایی فراتر از استفاده کلاسیک از این بازیکنان در ذهن دارند. شاید قرار باشد برخی از این نفرات در پستهای متفاوتی به کار گرفته شوند یا حتی تغییراتی در ساختار و فلسفه بازی تیم ملی ایجاد شود. در فوتبال مدرن بارها دیده شده که بازیکنان با توجه به ویژگیهای فنی و بدنی خود در پستهایی متفاوت ظاهر شدهاند و با توجه این مسائل به نظر میرسد کادر فنی تیم ملی هم چنین ایدهای را برای برخی از مهرههایش در نظر گرفته باشد.
در این میان نام رامین رضاییان بیش از دیگران مطرح است. مدافع راست باتجربه و البته پرحاشیه فوتبال ایران که برای حفظ شانس حضورش در تیم ملی و البته بعد از درگیریهایش با سایپنتو و حتی رفیق سابقش روزبه چشمی از استقلال جدا شد و به صورت قرضی راهی فولاد شد تا فرصت بیشتری برای بازی پیدا کند.
رضاییان در پیشفصل با روزبه چشمی برای حذف کردن سیدحسین حسینی و مهرداد محمدی همسو بود اما گذر زمان باعث شد روزبه به سمت ساپینتو بچرخد و این رامین باشد که پس از سیدحسین و مهرداد محمدی حذف شود.
در هر حال رامین رضاییان در همه این سالها به دلیل اخلاق و رفتار خاصش در پرسپولیس و سپاهان و استقلال و حتی تیم ملی دچار چالشهایی شد که به حذف بلندمدت و کوتاه مدت خودش منجر شد اما این بار با رفتن به فولاد کم حاشیه، او توانست خودش را به امیرقلعه نویی تحمیل کند و خاطره بازی نیمه نهایی ایران - قطر در جام ملتهای آسیای ۲۰۲۳ و پرکردن آفساید روی گل سوم قطر را به فراموشی بسپرد.
به هر صورت حضور او در لیست نهایی اگرچه قابل پیشبینی بود، اما همچنان این پرسش را ایجاد کرده که نقش فنی و دقیق او در تیم ملی چیست و قرار است در چه قالبی مورد استفاده قرار بگیرد.
رضاییان در سالهای اخیر چه در سپاهان، چه فولاد، چه استقلال و حتی در تیم ملی همواره به عنوان بازیکنی هجومی شناخته شده است. او علاقه زیادی به اضافه شدن به حملات، ارسال از جناح راست، نفوذ به محوطه جریمه و حتی حضور در موقعیتهای گلزنی دارد. در مقابل، منتقدانش اعتقاد دارند که میل بالای او به حمله گاهی باعث ایجاد فضا در پشت سرش شده و عملکرد دفاعیاش را تحت تأثیر قرار میدهد. همین موضوع باعث شده تا استفاده از او در سیستمهای مختلف همواره مورد بحث کارشناسان قرار بگیرد.
آمار بازیهای اخیر تیم ملی هم این موضوع را تأیید میکند. رضاییان در دو دیدار دوستانه اخیر برابر گامبیا و مالی موفق به گلزنی شد. آماری که برای یک مدافع راست کاملاً قابل توجه و حتی کمنظیر محسوب میشود. این گلها بار دیگر تواناییهای هجومی او را به نمایش گذاشت و نشان داد که میتواند در یکسوم هجومی زمین مهرهای تأثیرگذار باشد. شاید تنها نگرانی درباره رضاییان سن و سال او باشد که در سه بازی مقابل نیوزیلند، بلژیک و مصر، همه را نگران کند.
حالا باید منتظر ماند و دید امیر قلعهنویی چه نقشهای برای شماره ۱۰ تیم ملی در نظر گرفته است. آیا از رامین رضاییان صرفاً به عنوان یک مدافع راست تهاجمی استفاده خواهد کرد یا قرار است در نقش و پستی متفاوت به میدان برود؟ شاید هم سرمربی تیم ملی به دنبال بهرهگیری حداکثری از تواناییهای هجومی او در سیستمی جدید باشد. پرسشی که پاسخ آن را تنها در روزهای آینده و در ترکیب تیم ملی خواهیم دید.
گزارش از سالار علیخواه/ پایگاه خبری فوتبالی
