پایگاه خبری فوتبالی- وقتی تیم ملی فرانسه برای عکس گروهی میایستد، انگار نقشه جهان را در برابر دوربین میبینید.
به گزارش فوتبالی، کامرون، الجزایر، سنگال، بنین، مالی، گینه، کنگو و حتی اسپانیا و ایتالیا؛ ریشههای بازیکنان فرانسه در جام جهانی ۲۰۲۶ به گوشهگوشه دنیا میرسد.
این تصویر تصادفی نیست. شانزده نفر از ۲۶ بازیکن لیست دیدیه دشان یا خارج از فرانسه متولد شدهاند یا والدینشان از کشورهای دیگر به فرانسه مهاجرت کردهاند. ریشههایشان تاریخ مهاجرتهای پس از استعمار را روایت میکند.
امباپه میتوانست برای کامرون یا الجزایر بازی کند. مایکل اولیزه در لندن به دنیا آمد. مارکوس توران در پارما ایتالیا. بریس سامبا در کنگو. برادران دوئه که هر دو در فرانسه متولد شدند، یکی برای فرانسه و دیگری برای ساحل عاج انتخاب کرد؛ کشوری که پدرشان از آنجاست.
این داستان سابقه دارد. فرانسه در ۱۹۹۸ با تیمی پر از بازیکنان آفریقاییتبار مثل زیدان، ویرا و دسایی قهرمان جهان شد و آن تیم را با عنوان سیاه-سفید-عرب میشناختند. اما حتی آن موقع هم ژان-ماری لوپن از راست افراطی فرانسه میگفت این تیم واقعاً فرانسوی نیست.
امروز همان جدل ادامه دارد. ایوب بوادی، هافبک ۱۸ ساله که کاپیتان تیم ملی زیر ۲۱ سال فرانسه بود، چند هفته قبل از جام جهانی تیم ملی را عوض کرد و به مراکش پیوست. خانوادهاش از مراکش بودند و رئیس فدراسیون مراکش شخصاً به خانهاش رفت.
اما آیا این تنوع ضعف است یا قدرت؟ تحقیقات نشان میدهد تیمهای متنوعتر به طور میانگین بهتر عمل میکنند؛ هر یک واحد افزایش در تنوع، تفاضل گل را حدود ۱.۳ گل در هر بازی بهبود میدهد. فرانسه شاید جنجالیترین تیم جام جهانی ۲۰۲۶ باشد. اما یک چیز مشخص است: وقتی روی زمین میایستند، کل یک قاره پشتشان است.
