10 چهره ویژه نیم‌فصل اول؛ کی فکرشو می‌کرد؟

10 چهره ویژه نیم‌فصل اول؛ کی فکرشو می‌کرد؟

پایگاه خبری فوتبالی- نیمه اول ماراتن بیست و پنجمین دوره لیگ برتر به پایان رسید و فعلا سپاهان از همه جلوتر است. آنها البته با لغزش در آخرین بازی نیم‌فصل، گرمای نفس رقبا را به خوبی حس می‌کنند.

«فوتبالی» در مرور این 120 بازی برگزارشده، به فهرستی 10 نفره از مردانی رسیده که چهره‌های ویژه نیم‌فصل اول بودند؛ ستاره‌های درخشانی که نام‌شان در کمتر هفته‌ای شنیده نشد و با درخشش‌شان، تبدیل به موتیف لیگ بیست و پنجم شده بودند.

دانیال ایری، محرم نویدکیا، گابریل پین، حسین حسینی و فرزین گروسیان هم می‌توانستند در این لیست حضور داشته باشند.

* محمدرضا دیناروند

قطع امید طبیعی! از پورحمیدی، عاملی شد تا دیناروند جوان درون دروازه خیبر قرار بگیرد. با او، دوران خوب خیبر استارت خورد و 7 بازی بدون شکست ثبت شد. دیناروند تقریبا در هر بازی، یک سوپرسیو داشت و به قدری درخشان بود که حالا توقع برود در لیست مدعوین به تیم ملی باشد. مهار ضربه بازیکن شمس‌آذر از 2 متری و سیو دیدنی برابر ضربه آسانی پس از حرکت همیشگی‌اش، ثابت می‌کند آینده درخشانی درانتظار اوست مگر اینکه خودش نخواهد.

* امیرحسین حسین‌زاده

مهاجمی که وظیفه سازمانی‌اش یعنی لرزاندن تور دروازه رقبا را به هر سختی و مشقتی انجام می‌دهد و موفقیت در این ماموریت، ارتباطی با نتیجه تراکتور، نام حریف و ایران و آسیا ندارد. حسین‌زاده در این دو فصل، به قدری قابل اعتماد بوده که دیدن نام کسی جز او در صدر جدول گلزنان، عجیب و محال باشد. باز کردن دروازه پرسپولیس و سپاهان در این فصل، نشان می‌دهد حسین‌زاده گلزن بازیهای بزرگ هم هست و باید همیشه رویش حساب کرد.

* یاسر آسانی

بهترین خرید فصل؟ بعید است کسی به این سوال، پاسخ منفی بدهد. وینگر راست استقلال دو کار را به بهترین شکل ممکن انجام می‌دهد؛ زدن ضربه نهایی پس از حرکت در عرض و پاس ندادن و خودخواهی. هر مدافعی که برابر آسانی قرار می‌گیرد، خوب می‌داند او قرار است چه کاری انجام بدهد ولی کمتر پیش آمده، توانایی متوقف کردنش را داشته باشد. مهاجمان استقلال هم در یک‌سوم هجومی، خوب می‌دانند آسانی به ندرت توپ را به آنها پاس می‌دهد.

* محمد عسکری

درخشش‌های گاه و بیگاه در ترکیب فولاد با ترک این تیم و حضور در سپاهان، ناگهان تبدیل به یک عادت دایمی شد. درست در همان بازه زمانی که سپاهان، پوست انداخت و هر رقیبی را شکست داد، عسکریِ وینگر در نوک پیکان هجومی تیمش بود و نیشش را در تن تمامی رقبا، از ایران و لیگ برتر و جام حذفی تا آسیا، فرو کرد. عسکری چه به عنوان ژوکر طلایی و چه در ترکیب اصلی، گلزن خوبی نشان داده است.

* اوسمار ویرا

دل هواداران پرسپولیس برایش تنگ شده بود و چه کسی بهتر از هاشمیان که واسطه‌ای برای وصل مجدد شود. پرسپولیسِ رنجور و دور از برد، تحویل مرد برزیلی شد و او با نسخه یکسانش برای تمامی رقبا، قصه را کاملا عوض کرد: بردهای یک صفر. اینکه در کارنامه ویرا هیچ باختی در 20 بازی آخر لیگ برتری ثبت نشده، نشان می‌دهد او به خوبی قانون بازی در ایران را بلد است و فقط به پنالتی در جام حذفی آلرژی دارد.

* دانیال اسماعیلی‌فر

حضور در تبریز و بازی برای تراکتور، برای چندمین بار توانمندی اسماعیلی‌فر را ثابت کرد. این بار و به لطف مصدومیت دیگران، بازیِ او دیده شد، به تیم ملی رفت و با نمایش‌هایش، این حسرت را به وجود آورد که در تمامی این سالها، کی‌روش و اسکوچیچ چطور با ندیدنش به فوتبال ایران ضربه زدند. اسماعیلی‌فر جلوتر از همه، بهترین بازیکن این پست در فوتبال ایران است و بهینه‌ترین تصمیم، استفاده از او در ترکیب اصلی تیم ملی خواهد بود.

* پیام نیازمند

دروازه پرسپولیس درست از همان روزی که علیرضا بیرانوند رفت، لرزان شد. در تمام دوران حضور امثال گندوز، لک، گوهری و حتی رفیعی و مکانی و بقیه، هواداران با هر حمله‌ای لرزیدند ولی حالا با پیام نیازمند، خبری از گل «مفت» نیست و او به جایگیری‌های خوبش، قفل محکمی به دروازه قرمزها زده است. ثبت 9 کلین‌شیت در 14 بازی یعنی رضا درویش حداقل در این ماموریت نمره قبولی می‌گیرد که دوران مهر و موم و گل نخوردن را برگردانده است.

* آرش رضاوند

بازی در جای درست؛ محرم نویدکیا که خودش نمونه اعلای هافبک‌های توانمند در تاریخ لیگ برتر بوده، بهترین تصمیم را برای رضاوند گرفت و نتیجه‌اش شد هفته‌های پیاپی گلزنی و گلسازی بازیکنی که هرگز مرد محبوب هواداران استقلال نشد. او با ایفای نقشی بین حاجی‌عیدیِ دفاعی و آلوزِ هجومی، سپاهان را صاحب یکی از معدود هافبک‌های دوگانه فوتبال ایران کرد؛ هافبکی که هم می‌جنگد و تکل می‌زند و هم گل می‌سازند و گل می‌زند. رضاوند وقتی نیست، تازه دیده می‌شود.

* سروش رفیعی

رقبای پرسپولیس اگر بخواهند تنها یک بازیکن این تیم را جذب کنند، بعید است سراغ کسی جز سروش رفیعی بروند. او سالهاست در فوتبال ایران، می‌درخشد و تنها گل‌محمدی بوده که توانمندی‌هایش را نادیده می‌گرفت. رفیعی در مرکز زمین پرسپولیس، چه در دوران هاشمیان و چه زیرنظر اوسمار، یک همه‌کاره همه‌فن‌حریف تمام‌عیار است. تکل زد، توپ گرفت، گل ساخت و گل زد و بالاتر از همه، به ندرت هافبکی از رقبا پیدا شد که بتواند از جریان بازی، خارجش کند.

* رنی بوبو

یک خرید درست و با حساب و کتاب؛ سعید اخباری با جذب رنی بوبو، چیدمان هجومی تیمش را به بهترین شکل ممکن بروزرسانی کرد. بوبو هم روی زمین و هم روی هوا، مهره قابل اعتنایی است که در نیم‌فصل، گلهای مهمی برای چادرملو زد. مهمترین نکته درباره بوبو، توانایی او در زدن ضربات آخر با هر دو پا، بدون فشار و درنهایت ظرافت است. او با استفاده از قدرت بدنی بالایش، می‌تواند هر مدافعی را از جریان بازی خارج کند.